31-35 Push Up

Push-up ในฐานะรูปแบบของการลงโทษ

“หมอบลงแล้ววิดพื้นให้ฉันยี่สิบครั้ง” มีวลีไม่กี่วลีที่จับชีวิตสองด้านอันแปลกประหลาดของ push-up ได้ดีกว่านี้ ท่าเดียวกันที่คุณนับเป็นชัยชนะเล็ก ๆ ในเช้าที่ดี ก็ยังเป็นสิ่งที่คุณถูกตัดสินให้ทำเมื่อคุณมาสาย พูดจาก้าวร้าว หรือทำแบบฝึกพลาด ในโรงยิม โรงนอน โดโจ และสนามโรงเรียนทั่วโลก ระหว่างทางบางแห่ง push-up อันต่ำต้อยก็กลายเป็นเครื่องมือลงวินัยที่กีฬาโปรดปราน และชื่อเสียงนั้นก็คุ้มที่จะสะกิดดู

ทำไมจ่าและโค้ชจึงเลือกใช้มัน

เสน่ห์นั้นชัดเจนเมื่อคุณคิดดู push-up ไม่ต้องใช้นกหวีด ไม่ต้องใช้อุปกรณ์ และไม่ต้องมีเวลาว่างในตาราง เพียงแค่พื้นสักผืนและร่างกายที่จะวางลงบนมัน มันปรับระดับได้ทันที ตั้งแต่ห้าครั้งสำหรับความพลั้งเผลอไปจนถึงห้าสิบครั้งสำหรับปัญหาจริง มันทำต่อหน้าคนอื่นและทำให้ถ่อมตัวเล็กน้อย ซึ่งเป็นครึ่งหนึ่งของประเด็น และต่างจากการเขียนประโยคซ้ำ ๆ บนกระดานดำ มันทำให้ผู้ทำผิดหอบเล็กน้อย ซึ่งครูฝึกอ่านมาตลอดว่าเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าบทเรียนนั้นได้ผล

ส่วนที่ปกป้องได้ยากกว่า

นี่คือความย้อนแย้งที่น่าอึดอัด push-up ที่เป็นการลงโทษก็ยังสร้างความแข็งแรง ในทางเทคนิค คุณกำลังทำสิ่งที่เทรนเนอร์จะเชียร์เป๊ะ ๆ เพียงแต่ตอนนี้มันถูกวางกรอบเป็นความทุกข์ทรมาน การวางกรอบนั้นคือปัญหา สอนเด็กว่า push-up คือสิ่งที่ทำเมื่อทำตัวไม่ดี แล้วอย่าแปลกใจเมื่อพวกเขาโตขึ้นแล้วสะดุ้งกับคำว่า “ออกกำลังกาย” ผลักดันมันไกลเกินไปแล้วเส้นแบ่งระหว่างวินัยกับความโหดร้ายล้วน ๆ ก็หายไปอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะกับเด็กที่ปฏิเสธไม่ได้ rep ที่สั่งด้วยความโกรธ โดยไม่มีขีดจำกัดและไม่มีการดูแล ก็เลิกเป็นการฝึกและกลายเป็นวิธีบดขยี้ใครสักคน

การถอยอย่างช้า ๆ และมีเหตุผล

โรงเรียนและทีมหลายแห่งค่อย ๆ เข้าใจเรื่องนี้ ความนิยมสมัยใหม่เอนไปทางกฎที่ชัดเจน การให้ข้อมูลป้อนกลับที่ซื่อสัตย์ และการให้รางวัลกับพฤติกรรมที่คุณต้องการจริง ๆ แทนที่จะเปลี่ยนพื้นให้เป็นศาล ไม่มีใครอ้างว่าตัว push-up เองเป็นตัวร้าย มันยังเป็นหนึ่งในท่าที่ดีที่สุดที่คุณทำได้ เคล็ดลับคือการจำไว้ว่ามันมีไว้เพื่ออะไร push-up ที่ได้มาในการออกกำลังกับ push-up ที่ถูกสั่งเป็นบทลงโทษเป็นการเคลื่อนไหวเดียวกันที่แบกความหมายที่ต่างกันมากสองอย่าง และความหมายคือสิ่งที่ติดตัว