56-60 Push Up

งานเงียบ ๆ ของ Push-Up ในกีฬา

push-up ไม่ค่อยได้เป็นตัวชูโรงในโปรแกรมของนักกีฬา และก็ไม่ควรเป็น แต่เดินเข้าไปในการอบอุ่นร่างกายหรือช่วงนอกฤดูของทีมแทบทุกทีมแล้วคุณก็จะเจอมันอยู่ดี เหตุผลนั้นน่าเบื่อและใช้ได้จริง คือมันสร้างความแข็งแรงในการดันและความมั่นคงของลำตัวโดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์ มันปรับจากฉบับคุกเข่าสู่รูปแบบแขนเดียว และโค้ชสามารถดูนักกีฬาสิบห้าคนทำมันพร้อมกันและจับได้ว่าใครทำแบบมักง่าย การผสมผสานนั้นเอาชนะได้ยาก

จุดที่การถ่ายโอนเป็นจริง

ในกีฬาปะทะและกีฬาขว้าง เช่น รักบี้ อเมริกันฟุตบอล ฮอกกี้ กีฬาประเภทขว้าง push-up ฝึกกล้ามเนื้อชุดเดียวกับที่ทำงานเมื่อคุณยันกับร่างกายอีกคนหรือดันบางอย่างออกจากอก คือ pecs, triceps, front delts และด้านหน้าทั้งหมดของลำตัวที่ยึดคุณให้แข็ง มันไม่ใช่ bench press หรือท่ายกโอลิมปิก แต่เป็นวิธีที่ถูกในการสร้างและรักษาฐานการดันนั้น โดยเฉพาะในฤดูแข่งเมื่อการฝึกบาร์เบลหนักถูกลดลง

ในกีฬาที่สร้างขึ้นรอบหัวไหล่ เช่น ว่ายน้ำ เทนนิส วอลเลย์บอล เบสบอล คุณค่าเปลี่ยนจากแรงล้วน ๆ ไปสู่ความมั่นคงและความทนทานของหัวไหล่ รูปแบบที่ทำให้กระดูกสะบักทำงาน (ยกเท้า ห่วง จังหวะช้าที่ควบคุมได้) สำคัญกว่าการทำ rep สะสมในที่นี้ นักยิมนาสติกอาจได้ประโยชน์จากมันมากที่สุด เพราะการดันน้ำหนักตัวของตัวเองขณะรักษาเส้นให้แข็งเกร็งนั้นใกล้เคียงกับสิ่งที่กีฬาของพวกเขาเรียกร้องอยู่แล้ว

สิ่งที่มันทำไม่ได้

พูดตามตรงเกี่ยวกับมัน push-up ไม่ทำให้คุณเร็วขึ้น ไม่แก้เทคนิคของคุณ และไม่แบกกีฬาที่อยู่ที่ขา นักวิ่งระยะสั้นหรือนักฟุตบอลได้อะไรมากกว่ามากจากสิ่งที่เกิดขึ้นใต้เอว push-up ยังเลิกท้าทายนักกีฬาที่ผ่านการฝึกอย่างรวดเร็ว เมื่อคุณทำ rep ที่สะอาดสี่สิบครั้งรวดได้ คุณก็กำลังสร้างความทนทาน ไม่ใช่ความแข็งแรง และคุณต้องเปลี่ยนคานงัดหรือเพิ่มน้ำหนักเพื่อก้าวหน้าต่อ ถ้าถือเป็นแผนทั้งหมด มันก็เป็นทางตัน

ทำไมโค้ชจึงเก็บมันไว้อยู่ดี

ดังนั้น push-up อยู่รอดไม่ใช่เพราะมันวิเศษ แต่เพราะมันเชื่อถือได้ มันเป็นท่าที่คุณจัดโปรแกรมได้ระหว่างเดินทาง ในห้องพักโรงแรม บนสนามที่ไม่มีแร็ค สำหรับคนที่กลับมาจากการหยุดพักหรือทีมร้อยคน มันไม่ขออะไรและตอบแทนด้วยฐานความแข็งแรงในการดันและการควบคุมลำตัวที่เชื่อถือได้ นั่นเป็นงานเล็ก ๆ และมันทำได้ทุกครั้ง ซึ่งเป็นเหตุผลพอดีว่าทำไมมันจึงไม่เคยออกจากโปรแกรม