51–55 κάμψεις

Αν κάνατε 51-55 κάμψεις στο τεστ
Ημέρα 1 – 60 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) μεταξύ των σετ
set 1	30
set 2	39
set 3	35
set 4	35
set 5	μέγ. (ελάχ. 42)
Ελάχιστο διάλειμμα 1 ημέρας.
Day 2 45 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) μεταξύ των σετ		Day 3 45 δευτερόλεπτα (ή περισσότερο) μεταξύ των σετ
set 1	20	set 1	22
set 2	20	set 2	22
set 3	23	set 3	30
set 4	23	set 4	30
set 5	20	set 5	25
set 6	18	set 6	25
set 7	18	set 7	18
set 8	μέγ. (ελάχ. 53)	set 8	μέγ. (ελάχ. 55)
Ελάχιστο διάλειμμα 1 ημέρας		Ελάχιστο διάλειμμα 2 ημερών.

Διαφήμιση

Γιατί οι σκηνοθέτες λατρεύουν την κάμψη

Δώστε σε έναν σκηνοθέτη ενενήντα δευτερόλεπτα και έναν χαρακτήρα που πρέπει να αλλάξει, και το πιθανότερο είναι ότι θα δείτε κάμψεις. Κανένας διάλογος, καμία αφήγηση, μόνο κάποιος στο πάτωμα με τρεμάμενα χέρια, που αρνείται να σταματήσει. Είναι η φθηνότερη συντομογραφία στον κινηματογράφο για έναν άνθρωπο που αποφασίζει να γίνει κάποιος άλλος, γι' αυτό η ίδια απλή κίνηση συνεχίζει να εμφανίζεται σε πέντε δεκαετίες μοντάζ προπόνησης, στρατιωτικών εκπαιδεύσεων και ιστοριών επιστροφής.

Κανείς δεν το πούλησε πιο δυνατά από τον Rocky. Ο Sylvester Stallone έχτισε μια ολόκληρη σειρά ταινιών πάνω στην ιδέα ότι το μεγαλείο είναι απλώς συνηθισμένη προσπάθεια που επαναλαμβάνεται πολύ πέρα από το σημείο όπου οι περισσότεροι τα παρατούν, και η δουλειά στο πάτωμα σε εκείνα τα μοντάζ είναι η οπτική απόδειξη. Δεκαετίες αργότερα, το Creed παρέδωσε την ίδια γλώσσα σε μια νέα γενιά, με τον Adonis να μοχθεί στις δικές του επαναλήψεις για να χτίσει μια κληρονομιά αντί να την κληρονομήσει. Η άσκηση κουβαλά το θέμα ώστε κανείς να μη χρειάζεται να το πει φωναχτά.

Οι στρατιωτικές ταινίες τη χρησιμοποιούν διαφορετικά, ως πίεση. Στο Full Metal Jacket, ο Stanley Kubrick μετατρέπει τη βασική εκπαίδευση σε μια μηχανή που τσακίζει τους νεοσύλλεκτους και τους ξαναχτίζει, και οι κάμψεις είναι μέρος του μόχθου που αφαιρεί την ατομικότητα. Το An Officer and a Gentleman στηρίζεται στο ίδιο τελετουργικό του εκπαιδευτή, όπου κάθε επανάληψη είναι μια δοκιμασία του αν θα λυγίσετε ή θα αντέξετε. Εδώ η κίνηση δεν είναι καθόλου θριαμβευτική. Είναι τιμωρία, αντοχή, το τίμημα του να ανήκεις.

Μετά υπάρχει η εκδοχή που λειτουργεί και ως δήλωση. Στο G.I. Jane, οι κάμψεις με το ένα χέρι της Demi Moore δεν είναι απλώς ένα σωματικό κατόρθωμα, είναι όλο το επιχείρημα της ταινίας συμπυκνωμένο σε ένα μόνο πλάνο: μια γυναίκα που αποδεικνύει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στο πιο δύσκολο πρότυπο με τους δικούς του όρους. Το Mulan κάνει ένα παρόμοιο κόλπο σε κινούμενη μορφή, χρησιμοποιώντας τη σκηνή προπόνησης για να σημάνει τη στιγμή που ο ήρωας παύει να προσποιείται και αρχίζει να γίνεται πραγματικά ικανός. Η ίδια κίνηση που σημαίνει ταλαιπωρία σε μια ταινία σημαίνει άφιξη σε μια άλλη.

Αυτό το εύρος είναι ακριβώς ο λόγος που η κάμψη αντέχει στην οθόνη. Δεν χρειάζεται εξοπλισμό, ρινγκ, εξήγηση, γιατί όποιος παρακολουθεί την έχει δοκιμάσει και ξέρει ακριβώς τι κοστίζει. Έτσι, όταν ένας χαρακτήρας πέφτει και αρχίζει να μετρά, δεν χρειαζόμαστε μια ομιλία για τη θέληση. Ήδη καταλαβαίνουμε. Και κάπου μέσα σε εκείνη τη λάμψη αναγνώρισης βρίσκεται μια μικρή πρόκληση: αν λειτουργεί για αυτούς, ίσως αξίζει να πέσετε στο πάτωμα κι εσείς.