51–55 Push Up

Yönetmenler Push Up'ı Neden Sever

Bir yönetmene doksan saniye ve değişmesi gereken bir karakter verin, büyük olasılıkla push up görürsünüz. Diyalog yok, açıklama yok, sadece kolları titreyen, durmayı reddeden biri yerde. Bu, sinemada başka biri olmaya karar veren bir insanı anlatmanın en ucuz kestirme yoludur; işte bu yüzden aynı sade hareket, beş on yıla yayılan antrenman montajlarında, askeri kamplarda ve yeniden ayağa kalkış hikâyelerinde durmadan karşımıza çıkar.

Kimse bunu Rocky kadar güçlü satmadı. Sylvester Stallone, büyüklüğün sadece çoğu insanın pes ettiği noktanın çok ötesinde iyi tekrarlanan sıradan bir çaba olduğu fikri üzerine koca bir seri kurdu ve o montajlardaki yer çalışmaları bunun görsel kanıtıdır. Onlarca yıl sonra Creed, aynı dili yeni bir kuşağa devretti; Adonis bir mirası devralmak yerine kendi mirasını kurmak için kendi tekrarlarını didinerek çıkarıyordu. Egzersiz temayı öyle taşır ki kimsenin bunu yüksek sesle söylemesine gerek kalmaz.

Askeri filmler onu farklı biçimde, bir baskı aracı olarak kullanır. Full Metal Jacket'te Stanley Kubrick, temel eğitimi acemileri parçalayıp yeniden inşa eden bir makineye dönüştürür ve push up, bireyi soyup atan o çilenin bir parçasıdır. An Officer and a Gentleman aynı eğitim çavuşu ritüeline yaslanır; burada her tekrar, çökecek misiniz yoksa dayanacak mısınız diye bir sınavdır. Burada hareket hiç de zafer dolu değildir. O bir ceza, bir dayanıklılık, aidiyetin bedelidir.

Bir de bildiri işlevi gören versiyonu var. G.I. Jane'de Demi Moore'un tek kollu push up'ları yalnızca fiziksel bir başarı değil; filmin tüm savını tek bir karede sıkıştırır: en zorlu standardı kendi koşullarında karşılayabileceğini kanıtlayan bir kadın. Mulan animasyon biçiminde benzer bir numara yapar; antrenman sahnesini, kahramanın rol yapmayı bırakıp gerçekten yetkin olmaya başladığı anı işaretlemek için kullanır. Bir filmde acı çekmek anlamına gelen aynı hareket, bir başkasında varış anlamına gelir.

İşte bu çeşitlilik, push up'ın perdede neden ayakta kaldığının tam sebebidir. Ekipman, ring ya da açıklama gerektirmez; çünkü onu izleyen herkes bir kez denemiştir ve bedelinin tam olarak ne olduğunu bilir. Bu yüzden bir karakter yere inip saymaya başladığında, irade üzerine bir söyleve ihtiyacımız olmaz. Zaten anlarız. Ve o tanıma anının bir yerinde küçük bir meydan okuma gizlidir: onlar için işe yarıyorsa, belki de kendiniz yere inmeye değer.