6-10 Push-Up

Push-Up'ın Kısa Tarihi

İşte tuhaf bir şey: bu kadar eski bir egzersiz için adı şaşırtıcı derecede yenidir. İnsanlar, ortada zeminler ve kanıtlanacak bir şeyler olduğundan beri göğüslerini yere doğru indirip yeniden yukarı itiyor; yine de "push-up" kelimesinin kendisi şaşırtıcı derecede modern, 20. yüzyıla ait bir türetmedir. Hareket kadimdir. Ad değildir.

Spor salonları ve fitness uygulamalarından çok önce, push-up daha eski antrenman sistemlerinin içinde yaşıyordu. Hindistan'da pehlwani geleneğinin güreşçileri gücünü dand üzerine inşa ederdi; akış hâlinde, dalış yapar gibi bir push-up versiyonu olan bu hareket, akhara'da günlük antrenman olarak yüzlerce kez yapılırdı. Bir ısınma ya da yardımcı hareket değildi; temelin ta kendisiydi. İnsanların güçlü omuzlara ihtiyaç duyduğu ve bunları geliştirecek ekipmanının olmadığı her yerde, vücut ağırlığıyla yapılan itişin bir versiyonu ortaya çıkma eğilimindeydi.

Asıl mesele işte bu son kısımdır. Push-up hiçbir şey istemez. Halter yok, sehpa yok, üyelik yok, kendi bedeninizden daha büyük bir zemin alanı yok. Onu bir kışlada, bir hapishane avlusunda, bir otel odasında ya da bir toprak parçasında yapabilirsiniz. İşte bu inatçı yalınlık, onun çevresinde gelip geçen her fitness modasından daha uzun süre dayanmasının tam sebebidir.

Ordu onu bir ritüele dönüştürdü. Dünyanın dört bir yanındaki ordular push-up'a aynı nedenlerle başvurdu: üst beden dayanıklılığını geliştirmenin ve ölçmenin ucuz, dürüst bir yoludur ve aynı anda herhangi bir sayıda acemiye uyarlanabilir. Yol boyunca bir yerde ceza ve kanıt olmayı eşit ölçüde üstlendi. "Yere yat ve bana yirmi tane çıkar", hiç üniforma giymemiş insanların bile anında tanıdığı bir cümledir.

20. yüzyılda geçit alanından kaçtı. Beden eğitimi dersleri onu benimsedi, ilk dönem fitness figürleri televizyonda onu sergiledi ve sessizce genel kondisyon için kaba bir ölçüt hâline geldi. Kaç push-up yapabilirsin? sorusu, gerçek bir toplumsal ağırlığı olan bir soruya, birinin formda olup olmadığını anlamanın hızlı bir kısayoluna dönüştü.

İnternet bunu yalnızca keskinleştirdi. Push-up meydan okumaları sosyal akışlarda yayıldı, insanlar sırf eğlence olsun diye yeni varyasyonlar icat ediyor ve gezegenin iki karşıt ucundaki yabancılar sayılarını karşılaştırıyor. Bu, tuhaf bir tür sürekliliktir: yüzyıllar önce bir güreşçinin akhara'da yaptığı aynı hareket, şimdi bir telefon kamerası önünde sayılıyor. Çok az egzersiz bu kadar farklı çağı bu kadar az yaygarayla birbirine bağlar.